PAPA' DI GIUSEPPE CARULLO
M’accumpagnava tutt’’e iuorne a’ scola
e doppo se metteva a ffaticà,
papà ca ‘int’a sta vita fuie na vela
sbattuta d’’a tempesta ‘a ccà e a llà.
Penzànnelo, me veco piccerillo
(e a n’atu ppoco songo vecchio già!),
veco l’urdema festa a lampetelle
e – nziemo a Isso – ‘o primmo varietà.
Ricordo ‘a voce soia gentile e amara,
comm’a chi ‘o ssape ca t’adda lassà!…
(No, ‘e figlie mieie lucente ‘e Primmavera
Vierno d’’o pate nun l’hanno’appurà!)
Quant’anne so’ che porto dint’’o core
na lacrema ca nun se po’ asciuttà!
E ‘a notte, quanno veglio dint’’o scuro,
sti labbra mie suspirano: “Papà”!

Commenti
Posta un commento